از آن خزينه « 151 » به حكم حضرت اللّه فرا گيرد ؛ و بيرون آورد . يعنى : از غيب به شهادت آورد ؛ و به قدر معلوم به مستحقّ آن برساند . پس آنچه حق تعالى به بنده مىرساند ، آن چيز است كه : مقتضاى عين آن مخلوق است ، بدست اسم العدل و اخوات او ؛ كه آن « المسقط » و « الحكم » است . پس چون اين شد كه : « أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ » « 152 » ، زبان اعتراض و فضول به ناكام در كام بايد كشيد ؛ و نبايد گفت كه : چرا آن فقير است ؟ و اين غنىّ ؟ و چرا آن عاصى است ؟ و اين مطيع ؟ همچنان‌كه نتوان گفت كه : چرا آن عاصى است ؟ و اين مطيع ؟ همچنان‌كه نتوان گفت كه : چرا اين مخلوق در صورت انسانى ظاهر گشت ؟ و آن ديگر در صورت كلبى ؟ كه مقتضى ذات هر چيزى آنچه هست مىطلبد ؛ و به وى مىرسد ؛ كه حق - جلّ جلاله - حاكم « 153 » عدل است ، هر چه كند ، بموجب راستى كند ؛ چنان كه بايد . فللّه الحجّة البالغة ؛ و هيچ‌كس را در هيچ چيز چرا و چون نرسد . و أسماء اللّه و إن كانت لا تتناهى « 154 » لأنّها تعلم بما يكون عنها - و ما يكون عنها غير متناه - و إن كانت ترجع إلى اصول متناهية هى امّهات الأسماء أو حضرات الأسماء . يعنى : اسماء اللّه تعالى اگرچه بحسب سدنه - كه خدّام اسماءاند - آن را نهايتى نيست ؛ امّا بحسب امّهات و اصول ، متناهىاند . و در مقدّمهء اين كتاب ، در فصل دوّم ، كه در وى بحث اسماء است ، بيان امّهات اسماء كرده باشد ؛ از آنجا

--> ( 151 ) - ن : از آن خزينه است به حكم ( ك ) . ( 152 ) - ق ( س 20 - 50 ) اعطى . ( 153 ) - ن : به حكم عدل است ( ك ) . ( 154 ) - ن : اللّه و لا تتناهى ( عف ) / لا يتناهى ( ش ) .